Παγκόσμια ημέρα κατά του κομμουνισμού και του ναζισμού αποτελεί η 23η Αυγούστου όπου σαν σήμερα το 1939 υπογράφηκε η συμμαχία ναζιστών και κομμουνιστών χωρίζοντας την Ευρώπη σε ζώνες επιρροής και κατοχής ή πλήρους ενσωμάτωσης...

Τα δύο μεγάλα ολοκληρωτικά καθεστώτα ξεκίνησαν, μια εβδομάδα αργότερα, τον Β' Π.Π. επιτηθέμενες και οι δύο με διαφορά 15 ημερών στην Πολωνία...Η συμμαχία συνεχίστηκε κανονικά με τροφοδοσία της πολεμικής μηχανής των ναζί σε όλους τους τομείς από την κομμουνιστική ΕΣΣΔ για τα επόμενα 2 χρόνια...Η συμμαχία των κομμουνιστών με τους ναζί αυτά τα 2 χρόνια 1939-41 είχε αποτέλεσμα σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη να πέσει στην κατοχή είτε του ενός είτε του άλλου...βιώνοντας μία από τις πιο μαύρες στιγμές της ιστορίας της...

Ποτέ δεν θα είχε ξεκινήσει ο Β' ΠΠ αν δεν γινόταν αυτή η συμμαχία και δεν εξασφάλιζε η ναζιστική Γερμανία στρατιωτική βοήθεια, πρώτες ύλες και ειρήνη από τα ανατολικά της σύνορα...Συμμαχία η οποία έληξε μετά από δύο χρόνια το καλοκαίρι του 1941 όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ με αποτέλεσμα την ήττα των Γερμανών το 1945 όπου όμως αντί να έχει συνέπεια την ελευθερία των λαών που ήταν υπό κατοχή από τους ναζί μέχρι τότε, να ξεκινήσει μία ακόμα χειρότερη κομμουνιστική κατοχή αυτή την φορά, πλήρους ανελευθερίας, ολόκληρης της ανατολικής Ευρώπης, όπου κράτησε σχεδόν 50 χρόνια μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990...

Η χώρα μας υπήρξε επίσης μεγάλο θύμα της κομμουνιστικής ανταρσίας και εξάπλωσης την περίοδο 1944-49 με απώλειες μεγαλύτερες από όλους τους πολέμους που είχαμε δώσει μέχρι τότε (συμπεριλαμβάνοντας και την ναζιστική κατοχή του 1941-44) από την εποχή της εθνεγερσίας χάρη κυρίως στην επιθυμία μιας κομμουνιστικής κλίκας Ελλήνων με ηγετική μορφή τον Ζαχαριάδη, το μεγαλύτερο σκουπίδι της ιστορίας μας, για να κυβερνήσει ολοκληρωτικά και ανελεύθερα - απολυταρχικά την χώρα μας μέχρι να πεθάνει...Ευτυχώς τελικά δεν πέτυχε το όνειρο του, έχασε και επεκράτησαν οι δημοκρατικές δυνάμεις της εποχής και έτσι η δημοκρατία - κοινοβουλευτισμός εδραιώθηκε.

Ο ναζισμός και κομμουνισμός κατέστρεψαν την Ευρώπη ενώ εάν δεν εμφανιζόταν ο ναζισμός (μπροστά στον κομμουνισμό αποδείχθηκε παιδική χαρά), όλοι σήμερα όταν θα θέλαμε να προσωποποιήσουμε την απόλυτη φρίκη του 20ου αιώνα θα λέγαμε Στάλιν και Κομμουνισμός...χάρη στον ναζισμό αντί να μιλάμε για το Ολοκαύτωμα του Ουκρανικού λαού (9-11 εκατ.), μιλάμε για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων (0,6-1,3 εκατ.)...ενώ αντί για γκούλαγκ (1,5 εκατ. νεκρούς μόνο πριν τον πόλεμο), μιλάμε για Άουσβιτς κλπ...

Τελικά η φρίκη του ναζισμού είναι ο μόνος λόγος για τον οποίον υπάρχει ακόμα στον δημόσιο διάλογο η ακόμα μεγαλύτερη φρίκη του κομμουνισμού ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι και οι δύο αυτές ιδεολογίες απαγορευμένες ως ότι πιο σκοτεινό έχει βιώσει η Ευρώπη μέχρι σήμερα. Σε σχεδόν όλη την Ε.Ε. έχουν απαγορευθεί ενώ δυστυχώς δεν συμβαίνει το ίδιο στην χώρα μας όπου έχουμε κομμουνιστικό κόμμα στην βουλή, με το ίδιο εγκληματικό σύμβολο και όνομα μίσους και ολοκληρωτικό καταστατικό ανελευθερίας από την μαύρη εκείνη εποχή...

Πληροφοριακά Στοιχεία

Κατηγορία: Ιδεολογικά κείμενα

Δημοσιεύθηκε : 23 Αυγούστου 2019

Θουκυδίδης - Τα 3 κριτήρια για μια ελεύθερη πολιτεία.

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη μια πόλη (μια χώρα θα λέγαμε σήμερα) είναι ελεύθερη όταν είναι αυτόνομη, αυτόδικη και αυτοτελής. Ας κάνουμε μια σύντομη αναφορά σε κάθε μια από αυτές τις έννοιες για να κατανοήσουμε σε τι τελικά συνίσταται η ελευθερία μιας χώρας αλλά και να δούμε ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά που πρέπει να την διέπουν καθώς πολιτεία ελεύθερη χωρις ελεύθερους πολίτες δεν υφίσταται και πολιτεία χωρίς ελεύθερους πολίτες δεν είναι Δημοκρατία. 

Πληροφοριακά Στοιχεία

Κατηγορία: Ιδεολογικά κείμενα

Δημοσιεύθηκε : 19 Απριλίου 2018

Διαβάστε περισσότερα: Θουκυδίδης - Τα 3 κριτήρια για μια ελεύθερη πολιτεία.

Στὶς μέρες μας ὅλο καὶ πιὸ ὀξὺ διαφαίνεται τὸ φαινόμενο τοῦ ἀφελληνισμοῦ τοῦ Ἔθνους μας σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς, μέχρι καὶ στὴν πιὸ ‘’ἀσήμαντη’’ πτυχὴ τοῦ καθημερινοῦ μας βίου. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἴσως ξεκινᾶ πολὺ πρὶν τὴν ὀθωμανοκρατία, ἐνῶ διάφορες ἐκλεκτὲς μορφὲς τῆς νεότερης Ἑλλάδος, ὅπως ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος, ὁ Ἴων Δραγούμης, ὁ Φώτιος Κόντογλου καὶ ἄλλοι, ἀγωνίστηκαν γιὰ τὸ ζήτημα αὐτό. Στὸν ἀφελληνισμὸ τῶν Ἑλλήνων κατὰ καιροὺς ἀναφέρονται πολιτικοί,  θρησκευτικοὶ φορεῖς καὶ πνευματικὰ κέντρα. Ἀφιερώνονται ὁμιλίες, συνεντεύξεις καὶ ἄρθρα ἀπὸ προσωπικότητες κυρίως τοῦ πατριωτικοῦ χώρου. Κατὰ κανόνα, στὸ τέλος ὅλων αὐτῶν, ὡς μέσος πολίτης ἀντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα· γίνομαι δέκτης διαμαρτυρίας, καταγγελίας καὶ προβληματισμοῦ γιὰ τὸ σταδιακὸ αφελληνισμὸ μας. Ἀκούω εὐγενὴ μὲν, ἀόριστα δὲ μηνύματα τοῦ τύπου: ‘’Ἀντισταθεῖτε στὸν ἀφελληνισμό’’, ‘’Ὄχι στὴν ξενομανία’’, ‘’Νὰ ἀφυπνιστοῦμε’’, ‘’Νὰ αντισταθοῦμε στὴν παγκοσμιοποίηση’’, ‘’Νὰ ξεφύγουμε ἀπ’ τὴ μιζέρια’’ καὶ πλῆθος ἄλλων. Σχεδὸν ποτὲ ὅμως, δὲν μᾶς λέει κάποιος τὶ συγκεκριμένα θὰ μπορούσαμε νὰ πράξουμε σὰν εὐαισθητοποιημένοι πολῖτες.

Ἀποφάσισα λοιπὸν νὰ ἀπαριθμήσω, ὅσο τὸ δυνατὸν περιεκτικότερα, μερικοὺς πρακτικοὺς τρόπους ἐπανελλήνισης. Πράγματα που θὰ μποροῦσε ὁ καθένας μας νὰ ἐφαρμόσει στὴν καθημερινότητά του ἀπό τὴ θέση του, ὅσο σημαντικὴ ἤ ἀσήμαντη εἶναι. Πράγματα που εἶναι στὴν εὐχέρεια ὅλων μας ἀσχέτως ἡλικίας, μόρφωσης, κοινωνικῆς τάξης καὶ δυνατοτήτων. Ἴσως μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ φανοῦν σὲ πολλοὺς ὅτι εἶναι ἀσύνδετα μεταξὺ τους καὶ ἄσχετα μὲ τὸν ἀφελληνισμό, ὡστόσο ἀποτελοῦν ψηφίδες τῆς ἀτομικῆς καὶ συλλογικῆς μας ὕπαρξης καὶ μας κάνουν αὐτὸ που εἴμαστε. Θεωρῶ ὅτι ἄν δὲ βαριόμαστε καὶ προσπαθήσουμε ὅλοι νὰ τὰ ἐφαρμόσουμε, ἄλλος περισσότερο ἄλλος λιγότερο, θὰ ξαναβροῦμε τὴν ἀποχρωματισμένη μας Ἑλληνικότητα καὶ θὰ βελτιωθοῦμε ποιοτικά, πρωτίστως σὰν Ἔθνος καὶ δευτερευόντως σὰν κράτος.

Ἡ ὠχαδερφιστικὴ στάση ζωῆς τοῦ τύπου «Μὰ καλά, ἀπὸ μένα περιμένει νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάς;» δὲν ἁρμόζει σὲ Ἕλληνες ἀλλὰ σὲ βάρβαρους. Ναί, ΕΣΥ θὰ σώσεις τὴν Ἑλλάδα. Έχουμε και λέμε λοιπόν...

1) Γλῶσσα

Ἀναφέρομαι πρωτίστως σ’ αὐτὴν διότι εἶναι ἡ ψυχὴ ἑνὸς ἔθνους καὶ ταυτόχρονα ἐργαλεῖο σκέψης καὶ ἀντίληψης. Ἄς ἀναλογιστοῦμε πόσες ἑλληνικὲς λέξεις χρησιμοποιοῦμε καθημερινά. Εἶναι θλιβερὴ ἡ χρήση τοῦ περιορισμένου λεξιλογίου ὅπου κυριαρχεῖ ἡ προσφώνηση ἀπὸ μ(…). Ἐπὶ πλέον, καθημερινὰ στὸ δρόμο καὶ σὲ διάφορα κοινωνικὰ περιβάλλοντα γίνομαι δέκτης φράσεων ὅπως «ὤπα, σόρυ», «θένξ ρὲ φίλε»,  «ὀκέϊ», «γιές» (θριαμβευτικό). Φράσεις που οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὴ θεῖα ἁρμονικὴ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Ἕνας ἀνεκτίμητος γλωσσικὸς πλοῦτος χιλιάδων ἑκατομμυρίων λημμάτων ἔχει ἐκφυλιστεῖ σὲ (παρα)μόρφωμα μισοῦ ἑκατομμυρίου καθημερινῶν λέξεων, ὅπου παρεισέφρησαν ἀμερικανιές, ὀθωμανιές καὶ φραγκισμοί. Ἄς ἐμπεδώσουμε ἐπὶ τέλους ὅτι ὁ "ἀνελκυστήρ"(ἄνω+ἕλκει) δὲν εἶναι ‘’ἀσανσέρ’’ καὶ ὅτι ὁ "ἐξώστης" οὐδεμία λογικὴ ἤ γλωσσικὴ σύνδεση ἔχει μὲ τὸ κακόηχο "μπαλκόνι". Ἄς προσέχουμε τὴ σκέψη καὶ τὴν ὁμιλία μας. ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

2) Ὀνόματα

Σὰν συνέχεια τοῦ προηγούμενου σκέλους θέτω τὸ θέμα τῶν ὀνομάτων μας. Τὰ ὀνόματα λένε ποιοὶ εἴμαστε. Ἀπὸ τὸ πλῆθος ὡραιότατων καὶ μεστῶν σημασιῶν καὶ νοημάτων ὀνομάτων μας, περιοριστήκαμε σὲ ἐλάχιστα ἐπαναλαμβανόμενα ἑλληνο-βυζαντινά ή καὶ ἰουδαϊκά (σε κάποιες περιπτώσεις), τὰ ὁποῖα εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ κληρονομοῦμε ἀπὸ τοὺς παπποῦδες μας δίχως νὰ ἀνανεώνονται διάμεσο τῶν γενεῶν. Ἐπίσης, πολλοὶ νέοι ἀρέσκονται νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν Βανέσα, Σίσσυ, Μαίρη, Τζένη, Πέρη, Μπίλης καὶ ὄχι μὲ τὰ κανονικὰ τους ὀνόματα, λὲς καὶ εἶναι ἀλλόφυλοι καὶ ἀλλόθρησκοι. Τόσο κακόηχα εἶναι τὰ Ἀγήνωρ, Θησεύς, Κλέανδρος, Καλλιπάτειρα, Ἰφιάνασσα; ΔΙΝΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ (είτε από το Βυζάντιο ή την αρχαία Ελλάδα).

3) Ἐπιγραφές

Παγκοσμίως, σὲ ἐπιχειρήσεις, γεωγραφικὲς τοποθεσίες, ὀργανισμοὺς καὶ τεχνολογικὲς ἐφευρέσεις δίνονται ἑλληνικὲς ὀνομασίες (Atlantis, Arcadia, Zeus, Sirios, Argo κ.α.). Ἀντίθετα, στὴν Ἑλλάδα ἐπικρατοῦν ξένες ἐπιγραφὲς καταστημάτων καὶ ἐπιχειρήσεων. Ὅποιος κυκλοφορεῖ στὴν πόλη ἤ σὲ χωριὸ καὶ διαβάζει ἐπιγραφές, νοιώθει ὅτι βρίσκεται σὲ ξένη χώρα. Αὐτὸ ὀφείλεται  στὸ ὅτι γίναμε τόσο ξενολιγούρηδες που ἀντιλαμβανόμαστε ὡς ‘’πιασάρικες’’ τὶς ξένες ὀνομασίες. Τὸ φαινόμενο εἶναι διαδεδομένο καὶ στὰ διάφορα διαφημιστικὰ ἔντυπα. Διαβάζω, ἀκούω διαφημίσεις καὶ ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ὅποιος δὲν ξέρει ἐγγλέζικα ἀπὸ τὴ νηπιακὴ του ἡλικία, δὲν ἔχει ὑπὸ τὸν ἥλιο μοῖρα. ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΝΟΜΑΤΟΘΕΣΙΑ ΕΠΙΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ.

4) Διασκέδαση

Κατακλυζόμαστε γιὰ δεκαετίες ἀπὸ ἀντιαισθητικὰ ἀκούσματα Ἀνατολῆς καὶ Ἑσπερίας, ἀπὸ τὶς παιδικὲς μας ἑορτὲς μέχρι τὰ γαμήλια τραπέζια. Καταλαβαίνω ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ ἀποκολληθοῦν ἀπὸ τὴν αἰσθητικὴ ἀντίληψη τοῦ νεοέλληνα τὰ χυδαῖα τσιφτετέλια καὶ οἱ νεανικοὶ χοροὶ οὐρακοτάγκων στὰ ‘’παρτυ’’. Τὰ κουλτουριάρικα τζάζ, τὰ ἔξαλλα πόπ, ρόκ, ρὰπ καὶ λοιπὰ βάρβαρα, φέροντα συλλαβιστὲς ὀνομασίες ἀκούσματα, ἐπικρατοῦν καὶ ἐπιβάλλουν στὴν πιθηκίζουσα νεολαία τὸν ἀντίστοιχο κώδικα ἔνδυσης (ἡμικατεβασμένα παντελόνια, γοτθικὸ βάψιμο). Οἱ πιὸ δῆθεν ἐκλεπτυσμένοι προτιμοῦν τὴ κλασσικὴ μουσικὴ τῶν Μπετόβεν καὶ Μπάχ, ἀγνοῶντας τοὺς ἀρχαιότερους Χρυσάφη, Κορώνη, Ἀλυάτη καὶ πολλοὺς ἄλλους συνθέτες τῆς δικῆς μας ἀδικημένης κλασσικῆς μουσικῆς. Φτύνουμε τὴν παράδοσή μας που εἶναι ἄνθος ἀμάραντο· προστρέχουμε στὴ φραγκιὰ καὶ δῆθεν ἐκπολιτιζόμαστε. Τὰ παράταιρα ἀκούσματα συμπληρώνονται ἀπὸ ἀντίστοιχα ἐδέσματα τύπου ‘’ρεστοράν’’ ἤ κόλαση ἀπὸ ἀλλαντικὰ καὶ λιωμένα τυριά. Ἡ cocacola βασιλεύει. Τὸ δὲ δυτικὸ οὐίσκι δίνει κῦρος σὲ ὅποιον τὸ χαρίζει ἤ τὸ καταναλώνει ἐπιδεικτικά. Καὶ πληρώνει ὁ ἑλληναρᾶς 50€ τὸ μπουκάλι στὰ κέντρα γιὰ νὰ προξενήσει ἐντύπωση στοὺς ὁμοίους του…ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

5) Παιδεία

Μιᾶς καὶ πανθομολογουμένως τὰ σχολεῖα δὲν τὴν προσφέρουν, μποροῦμε καὶ μόνοι μας. Νὰ μορφώνουμε, ὅσο μποροῦμε τὰ παιδιὰ καὶ νὰ τὰ μαθαίνουμε νὰ μὴ χάφτουν τὴ σχολικὴ ρεπούσειο καὶ δραγώνειο ἱστοριογραφία. Μὴ φοβᾶστε τὴν Ἀρχαῖα καὶ Βυζαντινὴ Ἑλληνικὴ Γραμματεία. Τὸ σχολεῖο μᾶς ἔκανε νὰ τὴ μισοῦμε, ἐνῶ εἶναι πάντα δροσερὴ καὶ ἐπίκαιρη. Ὑπάρχει πληθώρα ἀξιόλογων ἐκδόσεων μὲ μεταφράσεις. Ἐπίσης γνωρίζουμε τὸν κάθε Εὐρωπαῖο συγγραφέα καὶ ἀγνοοῦμε οὐσιαστικά Βενέζη, Ροΐδη καὶ πλῆθος ἄλλων. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὴν ποίηση. Ἐδῶ χωρεῖ καὶ τὸ στοιχεῖο τοῦ παιχνιδιοῦ, μιᾶς καὶ ἀποτελεῖ μέρος τῆς παιδείας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Δὲν ἐξοικειώνουμε τὰ παιδιὰ μας μὲ πνευματικὲς δραστηριότητες που ἐξασκοῦν τὸ νοῦ καὶ διαπλάθουν τὸ χαρακτήρα, ὅπως τὸ σκάκι. Ἀντίθετα, χαρτιά, τάβλι καὶ τυχερὰ παίγνια εἶναι πανεθνικὰ μας ἀθλήματα. ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ - κάνει καλό.

6) Σωμασκία

Ὑποτίθεται ὅτι ἀνήκουμε σὲ ἕναν πολιτισμὸ που δίνει ἰδιαίτερη σημασία στὴ σωματικὴ ρώμη καὶ τὸ κάλλος τῶν γραμμῶν. Ἔτσι καταφέρναμε νὰ εἴμαστε ὑγιεῖς σωματικὰ καὶ ψυχικά, μὰ πάνω ἀπ’ ὅλα ἐλεύθεροι. Σήμερα εἴμαστε λαὸς ἀγύμναστος, παχύσαρκος καὶ τρυφηλός, μὲ τὶς ὅποιες συνέπειες αὐτοῦ τοῦ γεγονότος. Ἐπίσης βρισκόμαστε σὲ πανευρωπαϊκὴ πρωτιὰ στὸ κάπνισμα. Ὅλα τὰ παραπάνω μόνο ἀρνητικὰ δείχνουν γιὰ τὴν ψυχοσύνθεσή μας. Ὁ φυσικὸς ἐκφυλισμὸς συμπληρώνει τὸν προαναφερθέντα πνευματικὸ ἐκφυλισμό. Συνεπῶς, ΔΕΝ ΚΑΠΝΙΖΟΥΜΕ, ΖΟΥΜΕ ΥΓΙΕΙΝΑ, ΓΥΜΝΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

7) Κατανάλωση

Σημαντικὸς παράγων στὴ ζωὴ ἑνὸς ἔθνους εἶναι ἡ οἰκονομία του. Πόσο ἀκόμα πρέπει νὰ μειωθεῖ ὁ μισθὸς μας γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε ἐπιτέλους ἑλληνοκεντρικὴ καταναλωτικὴ συμπεριφορά; Ἀκόμα καὶ σήμερα, στὴν κρίση, τὰ ξένα προϊόντα προτιμῶνται ἔναντι τῶν ἑλληνικῶν (ζῦθος, ἔνδυση, εἴδη ὑγιεινῆς κ.τ.λ.), ἀφοῦ τὰ δεύτερα ὑστεροῦν σὲ ἀρκετὰ τῶν πρώτων. Δὲν ἐνισχύουμε ἑλληνικὲς ἐπιχειρήσεις. Ἀντίθετα, τὸ παραεμπόριο ἀνθεῖ καὶ διαρρέει συνάλλαγμα. Τουλάχιστον ἄς ἀποκτήσουμε αὐτάρκεια ἔστω στὰ λίγα ἀγαθὰ που παράγουμε. Τὸ λέω ὠμά : ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΕΓΧΩΡΙΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ και ας μην είναι πάντα τα καλύτερα (που εἶναι).

8) Νόμοι

Ὁ τίτλος τοῦ σκέλους εἶναι ἀπὸ μόνος του ἀλγεινός. Ὅλοι ξέρουμε πόσο τηροῦνται οἱ νόμοι στὸ ἑλλαδιστάν. Ἡδονιζόμαστε μὲ τὸ νὰ τοὺς παραβαίνουμε συστηματικά. Παραβιάζουμε ἀκόμα καὶ στὸ ἐλάχιστο τὸν Κ.Ο.Κ.. Σὲ διαπροσωπικές δοσοληψίες ἀλλὰ καὶ στὶς δοσοληψίες μὲ τὸ κράτος ‘’λαδώνουμε’’ ἤ ἀπαιτοῦμε ‘’λάδωμα’’. ‘’Μέσον’’, ’’φακελάκι’’ ’’βύσμα’’ καὶ ‘’σπρώξιμο’’ παντοῦ. Ὁστόσο, ζηλεύουμε τοὺς Εὐρωπαίους που εἶναι νομοταγεῖς καὶ που ζοῦν σὲ εὔνομα καὶ ὀρθῶς δομημένα κράτη. Εἴμαστε καθημερινοὶ πρωταγωνιστὲς καὶ κομπάρσοι στὴν ἁρπαχτὴ καὶ τὴ λαμογιὰ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Ἀποφυγὴ στράτευσης, ἐπιχειρηματικὴ ἀπάτη, παράκαμψη τῶν μηχανισμῶν τοῦ δημοσίου, ἀμέλεια ἐργασιακοῦ καθήκοντος καὶ ἀμέτρητα ἄλλα. Μας διαφεύγει ὅτι ἄν ὁ καθένας τηροῦσε φιλότιμα τοὺς νόμους χωρὶς νὰ κοιτᾶ τὸ διπλανὸ του, ἡ καθημερινότητα ὅλων θὰ καλλιτέρευε. Ἄς θυμηθοῦμε τὸ Σωκράτη που ἤπιε τὸ κώνειο τηρῶντας τὸ νόμο τῆς πατρίδας του. Ἡ λαμογιὰ δὲν εἶναι προσὸν ἔξυπνου καὶ ἱκανοῦ ἀτόμου ἀλλά… ὑποδεέστερου καὶ καθυστερημένου. Ἄς εἴμαστε, λοιπόν, ἐνάρετοι πολῖτες καὶ ἄς ΤΗΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ

9) Περιβάλλον

Οἱ πρόγονοί μας ζοῦσαν σὲ ἕνα πανέμορφο καθαρὸ περιβάλλον, καλλωπισμένο ἀπὸ ναούς, ἡρῶα, ἱερά. Κάθε γωνία τοῦ ἄστεως, κάθε ἀξιόλογο σημεῖο τοῦ δάσους ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀγροῦ ἀκόμα, ἀποτελοῦσε κόσμημα που μόνο εὐεργετικὲς συνέπειες εἶχε γιὰ τὸ θεατή. Τώρα μᾶς χαρακτηρίζει ἀδιαφορία γιὰ ό, τι βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία μας, εἴτε εἶναι φυσικό, εἴτε ἀνθρωπογενὲς περιβάλλον. Ἀπὸ παιδιά μαθαίνουμε νὰ ὑπάρχουμε σὲ ἕνα καθαρὸ σπίτι καὶ νὰ βρωμίζουμε ὅ, τι δὲν εἶναι ἰδιωτικὴ μας περιουσία. Καταστρέφουμε τοίχους καὶ θρανία στὸ σχολεῖο. Δὲν ἀναφέρομαι κἄν στὸ πανεπιστήμιο. Κατόπιν, εἴμαστε οἱ ἴδιοι που πετᾶμε ἀποτσίγαρα στὸ δρόμο καὶ σκουπίδια σὲ ὑπαίθριους χώρους. Τὸ ἀστικὸ καὶ φυσικὸ περιβάλλον δὲν εἶναι κάτι που μᾶς τιμᾶ. Ἄλλη μία ἔνδειξη τῆς παλλαϊκῆς παρακμῆς καὶ καθυστέρησης. Ἡ ἀνακύκλωση καὶ οἰκονομία παντὸς πόρου εἶναι κάτι ξένο γιὰ μᾶς, τόσο σὲ ἐπίπεδο πολιτῶν ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο κράτους. Διατηροῦμε τὰ περιβάλλοντα στὰ ὁποῖα ζοῦμε, δημιουργοῦμε καὶ ἐργαζόμαστε στὴν κατάσταση που μᾶς ἀξίζει, ἀφοῦ τέτοιοι εἴμαστε. Ἄν θέλουμε νὰ εἴμαστε Ἕλληνες, ἄς γίνουμε ὑπεύθυνοι πολῖτες που θὰ μετατρέψουν τὴ χώρα τους σὲ ὑπόδειγμα κάλλους ἀπὸ χοιροστάσιο που εἶναι. Ἔστω στὸ βαθμὸ που δύναται ὁ καθένας. ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ - ΔΕΝ ΡΥΠΑΙΝΟΥΜΕ - ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΥΜΕ

Θεωρῶ ὅτι τὰ παραπάνω ἀλληλένδετα καὶ ἀλληλοσυμπληρούμενα μαζί με την Ελληνική Κλασσική Αρχιτεκτονική (όταν το κάλος συνάντησε την αρμονία) μποροῦν, μὲ λίγη καλὴ θέληση, νὰ ἐφαρμοστοῦν ἀπὸ ὅλους. Πιστεύω ὅτι ἄν  ὑιοθετήσουμε τέτοιες ἀντιλήψεις καὶ συμπεριφορές, σταδιακὰ θὰ ἐπέλθει ἡ Ἐπανελλήνισις καὶ θὰ βελτιωθεῖ ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς μας. Αναμφίβολα, στὶς παραπάνω  θέσεις μποροῦν νὰ προστεθοῦν πολλὲς ἄλλες, πρᾶγμα που προσδοκῶ ἀπὸ σᾶς…

Πληροφοριακά Στοιχεία

Κατηγορία: Ιδεολογικά κείμενα

Δημοσιεύθηκε : 20 Μαΐου 2017

Σε συνθήκες οικονομικής δυσχέρειας, ιδεολογικής κρίσης και πολιτικής αστάθειας η χώρα, κατά τα φαινόμενα, κατέρχεται σε νέα μνημόνια, καθώς διαφαίνεται ότι η όποια διαπραγμάτευση δεν θα έχει ευοίωνη κατάληξη. Το καταστροφικό αποτέλεσμα των μνημονίων μοιάζει αναπόφευκτο, ενώ οι ζυμώσεις μετά από αυτά επίσης θεωρείται αναμενόμενη. Μέσα σ’ όλα αυτά, ξεχωρίζει μια πρωτοφανή αντιπατριωτική συμμαχία. Κόμματα δεξιά φιλελεύθερα και νεοφιλελεύθερα, κεντροαριστερά και αριστερά προεκλογικά αλληλοσπαράσσονται και αλληλοτρώγονται, μετεκλογικά όμως φαίνεται ότι θα διαμορφώσουν ένα κοινό μέτωπο απέναντι σε ότι πατριωτικό. Για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση, ο αριστερός διεθνισμός και ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελεύθερος δεξιός διεθνισμός θα συμπλεύσουν τόσο άμεσα και ανερυθρίαστα. Η συρρίκνωση του πατριωτικού χώρου και η εναλλαγή στην εξουσία μεταξύ των δύο αυτών – όμορων πλέον – πολιτικών μεγεθών αποτελούν βραχυπρόθεσμο στόχο. Είναι, λοιπόν επιτακτική ανάγκη ο πολιτικός και ιδεολογικός επαναπροσδιορισμός του πατριωτικού χώρου.

Η αμφισβήτηση της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, το πρόβλημα της μετανάστευσης, η απαξίωση εκ μέρους εκπροσώπων του πάλαι ποτέ δικομματισμού πολλών από τους παραδοσιακούς θεσμούς του έθνους, οδήγησαν στον πρωτοφανή κατακερματισμό – πολιτικό και ιδεολογικό – των πατριωτικών δυνάμεων. Η διεθνιστική κεντροδεξιά παράταξη οδηγήθηκε πρώτα σε διάσπαση, ύστερα σε ιδεολογική μετάλλαξη ώσπου να καταστεί διεθνιστική, νεοφιλελεύθερη και να αποδιώξει, σχεδόν οριστικά, κάθε πατριωτικό «σταγονίδιο» που διέθετε. Τα κάστρα βέβαια δεν έχουν ακόμα πέσει στην Ελληνική κοινωνία το πατριωτικό κίνημα ακόμα φυλάττει Θερμοπύλες. Όμως, δεν δημιούργησε ως τώρα τις προϋποθέσεις για σοβαρή και σημαντική σε δύναμη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Ο ακραίος λόγος δυστυχώς περιθωριοποίησε ένα σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας. 

Στο ζήτημα της κυριαρχίας του ακραίου πολιτικού λόγου που οδήγησε ακόμα και στη βία στην πολιτική ζωή, για όποιον παρακολουθούσε τα δρώμενα στην πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια, αυτή η εξέλιξη ήταν μάλλον αναμενόμενη. Όταν απαξιώνεις το μεταναστευτικό πρόβλημα, άλλοτε «στρουθοκαμηλίζοντας», άλλοτε αποκαλώντας τους ανησυχούντες «ρατσιστές», οι πολίτες που βιώνουν την τεράστια σε μέγεθος εγκληματικότητα, κάποια στιγμή θα στραφούν σε ακραίες πρακτικές – ακόμα κι αυτοί που ως τότε δεν υπήρξαν ακραίοι. Όταν τοποθετείς Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων μια πολιτικό που, ως Ευρωβουλευτής, ασπαζόταν θεωρίες περί καταργήσεως του Αβάτου του Αγίου Όρους και λατινοποιήσεως της Ελληνικής γλώσσας, ο πολίτης που δεν έχει απεμπολήσει τις παραδοσιακές του αξίες θα στραφεί εκεί όπου, υποτίθεται, διαφυλάσσονται. Όταν επιτρέπεις να απαξιώνεται η ελληνική ιστορία και να αναβαπτίζεται στα σχολικά βιβλία η σφαγή της Σμύρνης «συνωστισμός», ο πολίτης αισθάνεται ξεκομμένος από την πολιτική και εκπαιδευτική ηγεσία, οπότε μοιραία θα στραφεί αλλού. Όταν θεωρείται εξ ορισμού ακραία κάθε αναφορά στην πατρίδα, όταν προπαγανδίζεται κάθε ξένο στοιχείο πολιτισμού και τρόπου ζωής ως το μόνο καλό, δημιουργείς πολίτες οργίλους, έτοιμους να ξεσπάσουν σε κάθε ευκαιρία. Η βία γίνεται μέρος της πολιτικής ζωής, οι δολοφονίες βαπτίζονται…πολιτικές πράξεις και ο αναβρασμός εξυπηρετεί, βέβαια τους ασκούντες την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε».

Αναφέραμε ήδη ότι ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα που τίθεται σήμερα είναι αυτό που αφορά την Ευρωπαϊκή προοπτικής της χώρας. Στον λόγο που εκφώνησε ο Κ. Καραμανλής ο Πρεσβύτερος στο Ζάππειο, το 1979, όταν η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΕΟΚ, ανέφερε ότι οι Έλληνες επιθυμούν να είναι Ευρωπαίοι, χωρίς όμως να σημαίνει αυτό απώλεια της εθνικής τους ταυτότητας. 35 χρόνια μετά, η διακήρυξη αυτή ξεχάστηκε. Η Εθνική ταυτότητα και η ευρωπαΪκή προοπτική μοιάζουν μεγέθη που συγκρούονται. Γι’ αυτό το λόγο η αντιευρωπαϊκή ρητορεία εισχώρησε και στον πατριωτικό χώρο. Ξεκινώντας απ’ αυτό, θεωρώ ότι πρέπει να ξαναθυμίσουμε πως η Ευρώπη ανήκει στην Ελληνική πολιτισμική σφαίρα. Πολιτισμικά, οι Ευρωπαίοι είναι απόγονοί μας. Τα όποια προβλήματα υπάρχουν – και είναι πολλά, κανείς – είναι δυνατό να οδηγήσουν, σ’ αυτή μάλιστα τη συγκυρία, σ’ ένα πολιτικό και πολιτισμικό διαζύγιο.Η απόλυτη προσήλωση στις πολιτικές επιταγές των Ευρωπαίων συνιστά έλλειψη εθνικής βούλησης. Δεν είναι ανάγκη να υποδουλωθούμε πολιτικά ή οικονομικά, για να διατηρήσουμε την Ευρωπαϊκή μας ταυτότητα. Πρέπει να θυμηθούμε ότι πρώτα απ’ όλα είμαστε Έλληνες, όχι Ευρωπαίοι. Ότι η Ευρώπη δεν αποτελεί παρά μια πολιτική πρόταση. Αν αυτή δεν μας ταιριάζει ή αν τα πράγματα οδηγηθούν όχι σε μια Ευρώπη που αποτελείται από ελεύθερα έθνη, αλλά σε μια Ευρώπη υπόδουλη των Αγορών και εντός της οποίας ασκείται πολιτική ηγεμονισμού από τα ισχυρότερη κράτη που την αποτελούν, η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει θέση σ’ αυτήν.

Το μεταναστευτικό πρόβλημα πρέπει πλέον να τεθεί επί τάπητος. Όχι όμως στη βάση μιας αόριστης ρητορείας. Κανένα πολιτισμένο κράτος στον κόσμο δεν υποβιβάζει την ποιότητα ζωής των πολιτών του για να μη...πειράξει τους παράνομους μετανάστες που ζουν σ’ αυτό. Οργάνωση χρειάζεται, πολιτική βούληση σοβαρή και μετρημένη. Ο ανθρωπισμός και το φιλότιμο είναι δεδομένα κι αυτονόητα στον Έλληνα κι όσοι ανόητοι μας κατηγορούν τόσο εύκολα για ρατσιστές, ας πάει να ζήσει για λίγο σε άλλα κράτη, για να καταλάβει τι σημαίνει να βιώνεις τον πραγματικό ρατσισμό. Ο πραγματικός πατριωτισμός εξάλλου δεν στρέφεται ενάντια στον άνθρωπο, αλλά στις πολιτικές του κράτους, τις αναίσχυντες, ανοργάνωτες και ξενοκίνητες. Κι αν μιλάμε για εθνικισμό, ο Δραγούμης ήταν αυτός που έλεγε ότι το να αγαπάς και να σέβεσαι το Έθνος σου, σημαίνει ότι πρωτίστως σέβεσαι όλα τα υπόλοιπα έθνη.

Η παιδεία είναι προνόμιο του λαού. Είναι ταυτόχρονα υπόθεση και ευθύνη εθνική. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να δεχτώ, ως εκπαιδευτικός, ότι πρώτιστη βούληση της ηγεσίας αυτής της χώρας είναι να απαλείψει το εθνικό της περιεχόμενο. Κι ένα τελευταίο: θεωρώ υποκριτικό το να μιλάμε για «δικαιώματα στην εκπαίδευση» όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων και να μην αντιλαμβανόμαστε ότι, από την ώρα που διαθέτουμε οργανωμένο κράτος και μάλιστα με συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα, τα δικαιώματα που οφείλουμε να διαφυλάσσουμε, πρώτα απ’ όλα, είναι αυτά των νομίμων πολιτών – όχι των μεταναστών, όχι των εγκληματιών ή επίδοξων τρομοκρατών...!

Τα εθνικά θέματα πρέπει επιτέλους να μπουν στην καθημερινή ατζέντα των πολιτικών. Είτε δε μιλάμε πια γι’ αυτά, είτε τα θεωρούμε υποδεέστερα. Ακόμη χειρότερα, τα σπρώχνουμε προς μια... δήθεν διεθνιστική λογική…και Μνημόνια. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει ξένος δάκτυλος ή συμφέροντα πίσω από αυτή την απαξίωση των εθνικών μας θεμάτων. Αυτά πάντα θα υπάρχουν. Εμείς τι κάνουμε, είναι το θέμα.

Η απεμπόληση εθνικών συμφερόντων, η άκρατη και άκριτη μιμητική αποδοχή και υιοθέτηση ξένων προτύπων πολιτικής συμπεριφοράς, ο αποχρωματισμός του ελληνικού κράτους από συγκεκριμένες ιστορικές και εθνικές αντιλήψεις, δεν εκπροσωπούν την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Οπωσδήποτε, είναι ανάγκη να υπάρξει αλλαγή πλεύσης στο ζήτημα της πολιτικής συμπεριφοράς από πλευράς των πολιτικών ηγετών. Είναι, μάλιστα δεδομένο πως εκείνοι οι ταγοί που θα το αντιληφθούν αυτό, θα διαμορφώσουν νέα πολιτικά δεδομένα στη χώρα μας. Είναι πραγματική παρακμή του πολιτικού μας συστήματος να επιτρέπουμε τόσο εύκολα να επιπλέουν ως φελλοί στην πολιτική ζωή άτομα με ξενόδουλες συμπεριφορές και με εντελώς αντεθνική στάση.

Ας πάμε τώρα σε ένα πολύ σημαντικό θέμα: στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης που συνεχίζεται αμείωτη. Δεν εκπλήσσει κανέναν που ανήκει στον πατριωτικό χώρο, το γεγονός ότι τα δήθεν…εξαιρετικά, μεγαλεπήβολα και απαραίτητα μέτρα και μεταρρυθμίσεις, είτε δεν πραγματοποιήθηκαν, είτε αστόχησαν, είτε οδήγησαν σε μεγαλύτερη οικονομική εξαθλίωση τον ελληνικό λαό. Όταν επιτρέπεις να επιβάλλονται πολιτικές απ’ έξω, όταν ως πολιτικός λειτουργείς μονάχα ως μαριονέτα κι όχι ως πολιτικός που διαφυλάσσει και υπερασπίζεται τα συμφέροντα της χώρας του και των πολιτών της, είναι ευνόητο ότι κάθε μέτρο που θα ληφθεί αποσκοπεί μονάχα στην εξυπηρέτηση της λογικής «φέρε λεφτά κι άντε να πεθάνεις». Πού ήσαν οι πολιτικοί που ασκούν εξουσία τα 8 αυτά χρόνια της κρίσης, όταν οι πολίτες εξαθλιώνονται καθημερινά όλο και περισσότερο; Πότε ύψωσαν το ανάστημά τους – όπως έκαναν πολιτικοί σε άλλες χώρες – για να αρνηθούν την επαχθή οικονομική δουλεία που μας έχει επιβληθεί; Πού χάθηκε η…δημοκρατική τους ευαισθησία, όταν για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των δυνάμεων της οικονομικής κατοχής, κουρέλιαζαν το Σύνταγμα; Πού εξαφανίστηκε η…λαϊκή τους αγωνιστικότητα, όταν αποφάσιζαν, εν μια νυχτί, να περικόψουν την υγειονομική περίθαλψη των Ελλήνων για να εμφανίσουν ένα πρωτογενές πλεόνασμα της ντροπής;

Είναι, λοιπόν προφανές ότι μονάχα μια πατριωτική ηγεσία θα μπορούσε να αντιτάξει τις απαραίτητες εκείνες άμυνες απέναντι στον ολετήρα των Αγορών και στην οικονομική κατοχή. Όλοι οι υπόλοιποι – δεξιοί νεοφιλελεύθεροι και αριστερόστροφοι διεθνιστές – είναι εξ ορισμού (ή θα γίνουν) όργανα αυτής της ξενόδουλης πολιτικής.

Το Ελληνικό κράτος διαθέτει ισχυρό εθνολογικό προσανατολισμό που εδράζεται τόσο στη μακραίωνη ιστορική του παρουσία και τη σπουδαία πολιτισμική του πορεία, όσο και στους αγώνες που έδωσε ο λαός του για να παραμείνει ανεξάρτητο. Η γλώσσα του, εθνική κι όχι από συγκυρίες κυριαρχούσα, η θρησκεία του, η πολιτιστική του ταυτότητα και η εθνική του κουλτούρα, αποτελούν βασικά στοιχεία της ύπαρξής του. Κάθε μορφή κρίσης – οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική – οφείλει να αντιμετωπίζεται με γνώμονα αυτήν ακριβώς την εθνική ταυτότητα και ιδιαιτερότητα. Διαφορετικά, είναι πολύ εύκολο να καταντήσουμε, από κράτος με πολιτισμό – πρότυπο και με ιδανικό την ελευθερία, κράτος – πειραματόζωο σε μια οικονομική φυλακή, από την οποία η έξοδος πλέον θα είναι αδύνατη...!

Πληροφοριακά Στοιχεία

Κατηγορία: Ιδεολογικά κείμενα

Δημοσιεύθηκε : 31 Μαρτίου 2017